என் ஏக்கம் ஒரு காபி கோப்பை மாதிரி—சூடு குறையும்வரைதான் அர்த்தம் இருக்கும். அப்புறம் அதே வாசனைதான்… கசப்பா நின்னு “நீ திரும்ப வரல”ன்னு பேசும்.

நான் “நல்லா இரு”ன்னு சொல்றதுக்கு பதிலா, எனக்குள் பாசாங்கு போட்டி வைக்கிறேன்—யார் முதலில் உண்மையைக் கொட்டுது பாரு. நீ நகைத்ததும் மட்டும் போதும்; நான் மெதுவா குறும்பை உள்ளே வைத்து, உன்னை சின்ன சின்னா தண்டிப்பேன்… கடைசியில் நான் பேசாமலே வெற்றி பெறுவேன்—ஏன்னா நீ திரும்பிப் பார்க்கிற இடத்தில், என் சத்தம் ஒளிஞ்சிருக்கும்.

நான் soft-ஆ இல்ல—street-ல தான் பேசுவேன்; நிழல் கூட கைதட்டும் அளவுக்கு… என்னைத் தடுக்க முயன்றா, நீங்கதான் விழுந்திருப்பீங்க.

கணக்கில் முட்டை எடுத்தால், அது கோழிமுட்டையாகிவிடுமா?