तुला भेटताना माझं हसू सोपं होतं—पण तुझ्या शांततेनं मला शिकवलं की आश्चर्याची किंमत कधी कधी उशिराने येते… आणि मी उशीरापर्यंत वाट पाहत राहिले—कारण तुझ्या डोळ्यांत “नेहमी” नव्हतं.

ती आठवताच कपाळावरची तीच रेष, आणि डोळ्यांत जुनी धुसर चित्रपटाची चमक… ज्यावेळी तू हसत “पुढचं बघू” म्हणायचीस, तेव्हाच माझं आयुष्य शांतपणे बदलत गेलं.

लोक म्हणतात शांत रहा… मीही राहिले—जोपर्यंत माझ्या आवाजावर पहारा बसू लागला. त्या दिवसापासून मी शांत नाही, मी विरोध आहे.

वय वाढली… पण आठवणी अजूनही त्याच जुन्या रेलिंगला टेकून उभ्या असतात; आणि मी हसतो तेव्हा कळतं—काही वेळा आठवणच उभा करून ठेवते, पुढे चालू देत नाही.

“तू रागाने माझं नाव ओरडतोस… आणि मी शांतपणे माझा निर्णय जाहीर करतो.” “माझी हार तुला हवी, पण माझी उभारी तुला नको.”

आठवतंय का—जेव्हा आमच्या हातात भिजलेली उन्हं होती, आणि आम्ही “नंतर” म्हणत वेळ वाचवत होतो. पण नंतर आलं… आणि कळलं, ते वेळ नसतं—आपणच बदलतो. म्हणूनच आजही आठवणीत मी हसतो… पण शेवटच्या ओळीत माझा आवाज थांबतो.