লাইগু জোৰে কইনা—“তোৰ ওচৰত থাকিলে শান্তি পাই”—কিন্তু তই যেতিয়া হাৰিয়ে যায়, তই ওচৰত থাকিয়েও বেছু দূৰত দুখ দিছিলে.

मनुखर मोन दुःख-गंधि होले, बाहे नोंदाइनो हाय; तर जोंग (জং) — बोर बिनाजानाय “तुई आछा” बूला गारठै थाए। अई तोंग्गा-टोंग्गा स्नेह नाय, इया—काजर तानेर पान।

आजोर-खौजालि उमरि गेलाय—হাতত জোথাই থোৱা পুরनু চিঠি। বাতি-গরো গরমালाइ, তেবে মনত কচকচ—তুমি নাথাকিলে কি কথা ৰ’ল?

মইৰ জোঙাই-ভঙাই মনটা কেমনে ধুনীয়া লাগে—পথৰ লাইট নিভিলে মাইহাং ক’লেই, “চল, আকেৰা চেপা হাঁহি দিম।” কিন্তু তেতিয়াই বুজো—মজা খাটিলে হৃদয়েও কাঁটা থাকে।