M
Mahavir Joshi@mahavirjoshi9371
शयनकक्षे बालकं शान्तं नयति पितुः स्पर्शः—अहं वदामि, “तिष्ठ” इति; अन्तः कथयामि, “मया न भयम्।” किंतु प्रभातकाले तस्य मुखे मुस्कानं दृष्ट्वा अहमेव रोदनं गुप्तं करामि—एषः प्रेमस्य कष्टः, मधुरः स्त्रीणः निबर्हणम्।Related
View allComments
No comments yet.