என் பயம் சத்தம் போடும் போது கூட நான் நம்பிக்கையை மெதுவாக உயர்த்துகிறேன்—விழும் போது அல்ல, விழுந்ததைப் பார்த்து எழுகிறதே நம்பிக்கை.

என் நிம்மதி எங்கும் ஒட்டவில்லை—அது மட்டும் தட்டிக் கேட்கிறது, “நீ இன்னும் ஏன் குனிந்து பேசுற?” குரல் மென்மையா வரும்… ஆனா விடாமுயற்சி கொஞ்சமும் மென்மை இல்லை.

வாய் மூடும் “நல்ல பழக்கம்”ன்னு சொல்வாங்க… நானோ கையை உயர்த்தி கேட்கிறேன்—யார் என் அமைதியை வாடகைக்கு எடுத்தது?

நான் கோபத்தைப் போல சத்தமாக பேசக் கற்றுக்கொண்டேன்… ஆனால் பயம் வந்தபோது, மெதுவாகக் காத்திருக்கும் அந்தத் தன்மையே என் துணிவு. உள்ளுக்குள் யாரோ அழுகிறார்கள்; வெளியே நான் நடிக்கிறேன்—நட்பு போல… பாதுகாப்பு போல. கண்ணீர் விழாத நாளில் கூட, நான் உடைந்த இடத்தையே தைப்பதுதான் என் வீரம்.

பயந்து நடுங்குவதைவிட, நடுக்கத்தையே கடவுளிடம் கேட்கிறேன் !