ఎవరూ చూడని చోట నా ఆశ, నీడలా నాతోనే నడుస్తుంది—అదే నన్ను నిలబెడుతుంది. కానీ వణికే క్షణాల్లో అది చిరునవ్వుతో చెప్తుంది: “రేపు వస్తుంది… కానీ నువ్వు ఒప్పుకోవాలి.”

ఆశ అంటే నోటిలో పలకడం కాదు—చీకటి వస్తే కూడా చేతి పిడికిలి తెరిచి వెలుగును అడగడం. మన గాయం మీదే వెలుతురు గీస్తుంది… ఎందుకంటే రేపు తప్పదు, మనం మాత్రం ఆలస్యం చేయకూడదు.

లోపల భయం మోగినా, నేను శబ్దాన్ని తిప్పికొట్టాను—అద్దం కూడా నాతోనే నడుస్తుంది. ఎవరూ రమ్మనని చోటుకే నా పట్టు: నా భవిష్యత్తు ఖాళీ కాదు, బిగువుగా ఉంది. ఈసారి మౌనం గెలవదు; గెలుపు నా ఊపిరి నుంచి పుడుతుంది.

ఆగిపోవాలనుకుంటా… కానీ నా ఛాతీ టైమ్‌టేబుల్‌ని చింపేస్తుంది. ఎక్కడో ఒక ఆశ ఉంది—అది బయటికి రాకముందే నన్ను లాగేంత లోపలే మంటెక్కిస్తుంది.

నేను నీతో మాట్లాడని రోజుల్లో కూడా, నా ఛాతీలో ఓ చిన్న దీపం వెలుగుతూనే ఉంటుంది—అది “విడిపోవద్దు” అని కాదు, “నువ్వు నన్ను వదిలిపోకు” అని కదా.