ਤਿਉਹਾਰ ਦੀ ਲੌ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਦਿਲ ਦਾ ਅੰਧੇਰਾ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਚੰਨ ਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਨਿਕਲਿਆ… ਪਰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਪੈਂਦੀ ਆ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭਦੀ ਲੱਭਦੀ ਥੱਕ ਗਈ—ਅੱਜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਸਜਦੀ ਰਹੀ।

ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਅੱਜ ਵੀ ਉਸੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਨੇ—ਤਿਉਹਾਰ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਏ, ਪਰ ਅੰਦਰ ਦੀਵੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਖਾਲੀ ਰਹਿ ਗਈ।

ઉત્તરાયણે ગાલ પર કેરીનો રંગ લગાડ્યો, અને આંખોમાં બાળપણ ઝળહળી ઊઠ્યું, હવે તો મોબાઈલમાં સ્ટેટસ મૂકીએ છીએ, પણ એ ચોરી છૂપી રંગાઈનો મજા ક્યાંથી આવે! 🪁

हास्याच्या दिव्यांनी खोली उजळते… पण आशा हीच खरी रांगोळी—जिथे उराला रंग नसतात, तिथेही ती वाट काढते.

त्योहारक गीत गाएन, दिले चुपचाप टहलक देलक—“आउ, हमर ठेकान में आ जा।” हाथ में मिठाई रहितो, आँखि में नमक आइल; किएक तँ आचरि सभक रंग, ताहि के बिना फीका पड़ैत अछि। ई रात हम गाछी नय, बस तकरा कोमलता देखैत छी—तेँ दर्दो मिठ्ठ लागएत अछि… मुदा केवल उहि क्षण धरि।

ଚିରିଦିଅ—ମୋ ଭିତରେ ବନ୍ଧା ନିରାଶାକୁ; ଆଜି ଉତ୍ସବ ନୁହେଁ, ଆଗକୁ ଯିବାର ଶପଥ। ମୁଁ ଆଶା ହାତେ ଧରିଛି—ଭଙ୍ଗା ଦିନ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକ ହେବ।

শহরজুড়ে রঙিন লণ্ঠন—সবাই হাসছে, কিন্তু আমার হাতে একটা কাঁপা মোমবাতি। আমি ভাবছিলাম, উৎসব মানে আলো; তারপর বুঝলাম, আলোও বুকের ভেতর হারিয়ে যায়।