हास्याच्या दिव्यांनी खोली उजळते… पण आशा हीच खरी रांगोळी—जिथे उराला रंग नसतात, तिथेही ती वाट काढते.

फटाके फुटतात—आणि माझ्या छातीतली शांतता आधीच जळते. गोड दिवे उगाच नाही, मी आतूनच रस्ता धरतोय… पण गंतव्य पुढे दिसत नाही. “सुटलंस का?”—मी स्वतःलाच विचारतो; “नाही… अजून उत्सव सुरू आहे,” आणि मी अस्वस्थतेला मुकुट घालतो.

दिवाळीच्या दिव्यांइतकं मला फटाक्यांचं आवड आहे—कारण शांततेचा आवाज ऐकला की मी नवे पाप उगाळते. शेजारच्या “शांत व्हा” वर माझं उत्तर फक्त एकच: मी हसून फोडते… मग लक्षात येतं, गोडपणा फुग्यातला होता, माझा नाही.

Saavn mheene di sangrandh diya aap sb nu bhut bhut mubarka ji Good Afrtnoon Ji😊❤️.

ઉત્તરાયણે ગાલ પર કેરીનો રંગ લગાડ્યો, અને આંખોમાં બાળપણ ઝળહળી ઊઠ્યું, હવે તો મોબાઈલમાં સ્ટેટસ મૂકીએ છીએ, પણ એ ચોરી છૂપી રંગાઈનો મજા ક્યાંથી આવે! 🪁

त्योहारक गीत गाएन, दिले चुपचाप टहलक देलक—“आउ, हमर ठेकान में आ जा।” हाथ में मिठाई रहितो, आँखि में नमक आइल; किएक तँ आचरि सभक रंग, ताहि के बिना फीका पड़ैत अछि। ई रात हम गाछी नय, बस तकरा कोमलता देखैत छी—तेँ दर्दो मिठ्ठ लागएत अछि… मुदा केवल उहि क्षण धरि।

ଚିରିଦିଅ—ମୋ ଭିତରେ ବନ୍ଧା ନିରାଶାକୁ; ଆଜି ଉତ୍ସବ ନୁହେଁ, ଆଗକୁ ଯିବାର ଶପଥ। ମୁଁ ଆଶା ହାତେ ଧରିଛି—ଭଙ୍ଗା ଦିନ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକ ହେବ।

শহরজুড়ে রঙিন লণ্ঠন—সবাই হাসছে, কিন্তু আমার হাতে একটা কাঁপা মোমবাতি। আমি ভাবছিলাম, উৎসব মানে আলো; তারপর বুঝলাম, আলোও বুকের ভেতর হারিয়ে যায়।