മുറി വൃത്തിയാക്കി, റിപ്പോർട്ട് തീർത്ത്—ഇന്നും മനസ്സിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അലമാര: “നീ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല”. കമ്പ്യൂട്ടർ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്; എന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മാത്രം ശമ്പളം ഇല്ല.

ഓഫീസിലെ ലൈറ്റുകൾ കത്തും; എന്റെ മനസ്സ് അങ്ങിനെ കത്തില്ല. എങ്കിലും ഞാൻ കാപ്പിയുടെ ചൂട് പിടിച്ചു നോക്കും—ഇന്നും ഇന്നെന്തിനോ വേണ്ടി വരാനിരിക്കുന്ന നാളെയുടെ വാസനയുണ്ടോ എന്ന്. വൈകുന്നേരം ഡെസ്ക് അടയ്ക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പറയുന്ന മൈക്രോ-ഡയലോഗ്: “കഷ്ടം… പക്ഷേ പ്രതീക്ഷ പൂട്ടില്ല.”

ഡെഡ്ലൈൻ അടുത്തപ്പോൾ അത്രയും ശബ്ദം; എന്റെ ഉള്ളിൽ അതിലും വലിയൊരു അത്ഭുതം—എനിക്ക് ഒരു ദിവസം കൂടി “എന്തുകൊണ്ട്” ചോദിക്കാനുള്ളത് ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ.

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

काम देहुं तां मैं करदी—पर दिल दे काम नु चोर बैठदा। टाइम शीट पूरी करदे ने, मेरा मन “pause” लियाके अपना शरारत छुट्ट देन्दा। अंत विच: मीटिंग खत्म—मेरा सुकून शुरू, ते तु समझे बिझनै।

ऑफिस दे घड़ी-घड़ी तैनूं तंग करन खातिर बनिया ए, मैनूं शातिरियत सिखाण खातिर। मेनुं “हां” दे आदत न होई—मैनुं सिर्फ़ “कसूर” चुपचाप गिन दे आदत ए। ते आज जो मैं करिया, कल ओहै लोगों दी औकात नापूगा।

ଫାଇଲ ବନ୍ଦ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଘଣ୍ଟିର ତିକ୍ତ ଶବ୍ଦ ଆଉ ମୋ ଛାତିରେ ଚାଲିଛି—ସେଇ ପୁରୁଣା ଲ୍ୟାପଟପର ଗୁଣଗୁଣ୍, ଆଉ ନୂଆ ସମୟର ନିର୍ଦୟତା। କାମ କହେ “ଆଗକୁ”, ମନ କହେ “ଫେର”—ଅନ୍ତେ ମୁଁ ଦୁହିଁଟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି… ଗୋଟିଏ କଫିର ସ୍ଵାଦରେ।