काम देहुं तां मैं करदी—पर दिल दे काम नु चोर बैठदा। टाइम शीट पूरी करदे ने, मेरा मन “pause” लियाके अपना शरारत छुट्ट देन्दा। अंत विच: मीटिंग खत्म—मेरा सुकून शुरू, ते तु समझे बिझनै।

काम की फाइलां कदों-कदों ति उदास हो जांदियां: कूर्ची दे कोल बैठ के वी खालीपन चलदा रहिंदै। मैं छापे मारदा रहिंदै, पर मेरे भीतर दफ्तरी जंगल चੁپचाप सूक्खी हो जांदी। अंतें शाम आके पूछदी—“तू थक गया?”—आं मैं जवाब देई: “नहीं… मैं बहि चुकआ।”

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

"Dear Responsibilities, mujhe thoda break chahiye. Main 5 minute mein aati hoon... (5 business years)."

മുറി വൃത്തിയാക്കി, റിപ്പോർട്ട് തീർത്ത്—ഇന്നും മനസ്സിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അലമാര: “നീ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല”. കമ്പ്യൂട്ടർ ഉറങ്ങുമ്പോഴും ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ട്; എന്റെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് മുന്നിൽ മാത്രം ശമ്പളം ഇല്ല.

ଫାଇଲ ବନ୍ଦ ହେଲା, କିନ୍ତୁ ଘଣ୍ଟିର ତିକ୍ତ ଶବ୍ଦ ଆଉ ମୋ ଛାତିରେ ଚାଲିଛି—ସେଇ ପୁରୁଣା ଲ୍ୟାପଟପର ଗୁଣଗୁଣ୍, ଆଉ ନୂଆ ସମୟର ନିର୍ଦୟତା। କାମ କହେ “ଆଗକୁ”, ମନ କହେ “ଫେର”—ଅନ୍ତେ ମୁଁ ଦୁହିଁଟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି… ଗୋଟିଏ କଫିର ସ୍ଵାଦରେ।

ഓഫീസിലെ ലൈറ്റുകൾ എല്ലാം ഒരേ നിറം കാണുമ്പോഴും, നിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം ഇടവേളകളിൽ ചൂടാക്കുന്നു. കീബോർഡിന്റെ മീതെ ഞാൻ സമയം കണക്കാക്കും… പക്ഷേ എന്റെ നെഞ്ച് കണക്കാക്കുന്നത് നീ ഇല്ലാത്ത നിമിഷങ്ങളെയാണ്. വർക്കിന് “പൂർത്തിയായി” എന്ന് പറയാം—മനസ്സിന് “വീണ്ടും വരൂ” എന്ന് പറയാനാണ് മനസ് പഠിച്ചത്.

टाइपिङको आवाजसँगै मभित्रको पर्खाइ गनिन्छ—घडी होइन, म आफैंसँग चलिरहेको झगडा हो। म: “काम सकियो?” भित्रको: “अझै सकिएन, तिमीभित्रको डरले इनबक्स भर्छ।”