وونہ کشتھہ نہمئ، میتس راتھ ہک نۄرہ وکرِم—مجنم رُوژ ام اوتِسہٕ۔ میں حیرت نہ استم، میں حیرت لژم پَتھ ہک کدُن۔ تس کیہ دلِم؟ کہ لوگ وارث نِہ وانژ یم، مگر میتس ہک نۄرہ خِہ وارثی۔

Jab tak jaan hai, aankhon me sirf junoon dikhna chahiye, darr nahi

तलवार उठा के जब मैदान में उतरे साफ़ा सजा के जब तैयार हम निकले छत से झाँके ज़माना रुक के हमको कहे काश ऐसी हिम्मत हममें भी होती…

मामा जब तक हमारी साँसें चल रही हैं ना, तब तक इस गाँव की तरफ कोई बंदर आँख उठाकर भी नहीं देख सकता। ये रहा हमारा वादा!

galat ko galat Sahi ko Sahi Kahana chahie Kyunki Jo rishto Ko Dekhkar nyaay karta hai nyaay Bhul Jaate Hain Unka HAL bhisham Pitamah Jaisa Hota Hai

डर तो हर किसी को लगता है, लेकिन असली हीरो वही होता है जो डर के आगे भी कदम बढ़ाता है। हार मान लेना आसान है, पर जीत उसी की होती है जो आखिरी तक लड़ता है।

میں نے تمہیں دل میں جگہ دی تو سکون مانگا نہیں—بس ایک خاموشی؛ تم پاس تھے مگر لہجے دور تھے، اور میں ہر روز اپنے ہی نام سے ہار گیا۔

मैनू तेरी कन्नीया दे नाल रुखाई चाहीदा ऐ—जे तूं दूर होई गई, तां मेरा दिल तैनू लभणै सिख लिंदै, पर खुदेया लुटणै ऐ।