बच्चा भन्छ—“मैले गल्ती गरें।” म भन्छु—“गल्ती होइन, तिम्रो आशा सबैभन्दा पहिला सिक। किनकि फेरि उठ्ने बानी नै सफलताको भाषा हो।”

बालकको निधारमा थकान ढाकेर, म आफ्नो आवाज बिस्तारै तल झार्छु—किनकि सबैभन्दा ठूलो अनुशासन, कहिलेकाहीँ माया बोल्दा आँसु नआओस् भन्ने हो।

बच्चाले सुत्नुअघि सोध्यो—“बाबा, सपनाले किन मलाई बोलाउँछ?” म मुस्कुराएँ—“किनकि तिमीभित्र अझै आश्चर्य जिउँदै छ, अनि रातले त्यही प्रकाश सुनाउन खोज्छ।” तर बिहान… त्यही आश्चर्यलाई ‘समय भयो’ भनेर चुप लगाइदिन्छौँ।

सोध्छौ नि—“आमा, त्यो पुरानो खेलौना कहाँ हरायो?” मुस्कुराएर भन्छु—“त्यो त तिम्रो थोरै ठूलो याद बनेर कतै राखियो।” कहिलेकाहीँ हुर्काइले होइन, चुपचापले नै सामान चोर्छ… र म अझै खोजिरहेकी हुन्छु।