शहरको शिरदेखि मस्तिष्कसम्म भागिरहेछु—आफ्नै हल्लामा घाइते हुँदै। अनि तिमी भन्छौ, “शान्त हो”... मेरो अशान्ति तिम्रो सुनुवाइको मूल्य हो।

तिमी ‘म ठीक छु’ भनेर फर्कन्छ्यौ—मलाई ठ्याक्कै थाहा छ, त्यो ठीकपनको पछाडि के कच्चा रातहरू लुकेको हुन्छ। छेउमा तिमी छ्यौ जस्तो लाग्छ, तर दूरी तिमीले लगाएको होइन—ममा बसेर सास लिन्छ। अनि जब तिमी मौन हुन्छ्यौ, मेरो मुटु मात्र डाइलग चलाउँछ: “फेरि तिमी आउँछ्यौ?”

तिमीले थामेर भनेको, “हाम्रो कथा यहीं टुङ्ग्याउँ” — म हाँस्दै जवाफ दिएँ, “टुङ्ग्याबा कस्तो, जब लाइट हटेपछि मेरो एक्लो आवाजै मात्रै शेष रहन्छ।” 😔

“Naam yaad rakhna, kyunki wapas aakar hisaab zaroor karunga.”

Suno zara...! Kehte hain na... jab beat girti hai... toh rooh tak jhoomne lagti hai! Par aaj... sirf naach nahi... Aaj toh... STAGE PE TOOFAAN AAYEGA!!!

"अपुन का एक ही उसूल है बॉस... बेवजह हाथ उठाने का नहीं। पर जब अपुन का हाथ उठता है ना, तो मुर्दे में भी जान आ जाती है, वो उठ खड़ा होता है... और फिर सीधा ऊपर जाके अपुन की शिकायत करता है!"

Panga liya to raasta bhagwan ka, address seedha aasman ka

“Bhai Mohan, aaj mere paas ek zabardast plan hai!