‘तिमी डराउँछौ?’ भनेर सोध्ने हातहरूलाई म आफ्नो बाटो देखाउँदिन—म त हावाभित्र साहस लेख्छु। जति रोक्छन्, त्यति मेरो पाइला ढल्किँदैन; उजाड बाटोमा पनि म निशान बनाउँछु। किनकि म भाग्दिन—म मोडिन्छु, म ठोक्किएरै अगाडि जान्छु।

बचपनको त्यो बाटो सम्झँदा, खुट्टामा धुलो मात्र थिएन—हौसला पनि थियो। अहिले हिँड्दा नक्सा छ, तर गोडामा त्यही पुरानो साहस छैन। जस्तो समयले मलाई छिचोलेर लग्यो—हामीतिर फर्केर हेर्न भने अझै झुक्किन्छ।

म साहस खोज्न निस्कन्छु—तर हरेक मोडमा तिमीको हेराइ भेट्छु। म जित्ने होइन, डरलाई तिमी जस्तै हल्का भएर थाम्न सिक्छु।

हामीले बाटोमा गरेको हाँसो—अब कुहिरो जस्तो छ; त्यसैको छेउछाउमा पुरानो यात्राको न्यानो बाँकी छ। “फेरि जाउँ?” — सहरले सोध्यो, तर म जवाफमा चुप लागें… किनकि यादलाई नक्शाले होइन, खुट्टाले गुमाउँछ।

सडकको चिसो हावा छुनुअघि नै, म तिम्रो हाँसो समातेको थिएँ—कसैले देखेन, तर म हराएँ पनि त तिम्रै लागि। अनि आज यो साहसिक बाटोमा, सबैभन्दा ठूलो ‘फिट’ दूरी होइन… तिम्रो मौनतामा मेरो कोमलता टुट्नु हो।