बचपनको त्यो बाटो सम्झँदा, खुट्टामा धुलो मात्र थिएन—हौसला पनि थियो। अहिले हिँड्दा नक्सा छ, तर गोडामा त्यही पुरानो साहस छैन। जस्तो समयले मलाई छिचोलेर लग्यो—हामीतिर फर्केर हेर्न भने अझै झुक्किन्छ।

म साहस खोज्न निस्कन्छु—तर हरेक मोडमा तिमीको हेराइ भेट्छु। म जित्ने होइन, डरलाई तिमी जस्तै हल्का भएर थाम्न सिक्छु।

हामीले बाटोमा गरेको हाँसो—अब कुहिरो जस्तो छ; त्यसैको छेउछाउमा पुरानो यात्राको न्यानो बाँकी छ। “फेरि जाउँ?” — सहरले सोध्यो, तर म जवाफमा चुप लागें… किनकि यादलाई नक्शाले होइन, खुट्टाले गुमाउँछ।

सडकको चिसो हावा छुनुअघि नै, म तिम्रो हाँसो समातेको थिएँ—कसैले देखेन, तर म हराएँ पनि त तिम्रै लागि। अनि आज यो साहसिक बाटोमा, सबैभन्दा ठूलो ‘फिट’ दूरी होइन… तिम्रो मौनतामा मेरो कोमलता टुट्नु हो।

नेपाली साथी खोज्दै ? आउनुस्, एकसाथ यात्रा गरौं !