‘तिमी डराउँछौ?’ भनेर सोध्ने हातहरूलाई म आफ्नो बाटो देखाउँदिन—म त हावाभित्र साहस लेख्छु। जति रोक्छन्, त्यति मेरो पाइला ढल्किँदैन; उजाड बाटोमा पनि म निशान बनाउँछु। किनकि म भाग्दिन—म मोडिन्छु, म ठोक्किएरै अगाडि जान्छु।

म साहस खोज्न निस्कन्छु—तर हरेक मोडमा तिमीको हेराइ भेट्छु। म जित्ने होइन, डरलाई तिमी जस्तै हल्का भएर थाम्न सिक्छु।

हामीले बाटोमा गरेको हाँसो—अब कुहिरो जस्तो छ; त्यसैको छेउछाउमा पुरानो यात्राको न्यानो बाँकी छ। “फेरि जाउँ?” — सहरले सोध्यो, तर म जवाफमा चुप लागें… किनकि यादलाई नक्शाले होइन, खुट्टाले गुमाउँछ।

सडकको चिसो हावा छुनुअघि नै, म तिम्रो हाँसो समातेको थिएँ—कसैले देखेन, तर म हराएँ पनि त तिम्रै लागि। अनि आज यो साहसिक बाटोमा, सबैभन्दा ठूलो ‘फिट’ दूरी होइन… तिम्रो मौनतामा मेरो कोमलता टुट्नु हो।

नेपाली साथी खोज्दै ? आउनुस्, एकसाथ यात्रा गरौं !